سرویس اجتماعی

بعضی غیبت‌ها هیچ‌وقت عادی نمی‌شوند. زنگ مدرسه که به صدا درمی‌آید، همه کودکان به خانه برمی‌گردند؛ اما همیشه یک نفر هست که مسیرش ناتمام می‌ماند. ماکان نصیری، برای خانواده‌اش هنوز همان کودکی است که قرار بود از مدرسه برگردد، کیفش را گوشه اتاق بگذارد و از اتفاق‌های روزش بگوید.

دخانیات یک پل مصنوعی است، پلی است برای جداکردن انسان از آزادی‌اش. در ابتدا به تو حس قدرت یا آرامش می‌دهد، اما در نهایت، چیزی بیشتر از آنچه به تو داده بود را از تو پس می‌گیرد. دخانیات، یک وعده شیرین است که با چک‌های برگشتی سلامتی پرداخت می‌شود.

کودکی که باید در حال بازی‌کردن باشد تا تخیلش رشد کند، در حال انجام کارهای سنگین است. کودکی که باید در آغوش پدر و مادرش احساس امنیت کند، در حال چانه‌زدن با مشتریان در خیابان است. این کودکان بزرگسالانی هستند که در کالبد کودکان حبس شده‌اند. آنها مسئولیت را زود یاد می‌گیرند؛ اما عشق و احساسات کودکی که حقشان هست را هرگز تجربه نمی‌کنند.

در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر، هنوز طنین تاریخ شنیده می‌شود؛ اگر گوش به زوایای این شهر بسپاریم، شاید هنوز صدای برخورد سنگین موشک‌ها با سکوت شب را در حافظهٔ دیوارها بشنویم. روایت زمانی که سایهٔ سنگین موشک‌ها بر تارک شهر سنگینی می‌کرد، اما نور امید خاموش نشد.

روز جهانی زندگی در صلح، دعوتی است به بازاندیشی درباره جهانی که انسان در آن بتواند با امنیت، کرامت و امید زندگی کند. صلح، تنها یک مفهوم سیاسی نیست، بلکه بنیانی برای زیستن است. جهان امروز بیش از هر زمان دیگر به فرهنگی نیاز دارد که در آن تفاهم جای تنش و همدلی جای تقابل را بگیرد.

در سال‌های اخیر، تب «تیزهوش بودن» در میان برخی خانواده‌ها به شکل محسوسی افزایش یافته است. بسیاری از والدین از همان سال‌های ابتدایی زندگی کودک به دنبال نشانه‌هایی می‌گردند که ثابت کند فرزندشان «خاص‌تر» از دیگران است، اما باید دید این انتظارات به ضرر کودک است یا تاثیر مثبتی در موفقیت او دارد؟‌

روزهای آخر سال همیشه حال‌وهوای خاصی دارد. خیابان‌ها باید شلوغ باشد، مغازه‌ها پر از رفت‌وآمد مردم، و شهر کم‌کم بوی بهار بگیرد. در چنین روزهایی معمولاً تلفن‌ها پر از قرارهای دیدار و برنامه‌های نوروزی است؛ صحبت از سفر، خرید عید و دید و بازدیدهای خانوادگی.

در هیاهوی زندگی روزمره، مادران بیش از همه سهم خود را از خود می‌بخشند؛ به فرزندان، به خانواده و به دغدغه‌هایی که بی‌وقفه ادامه دارند. اعتکاف مادرانه، پاسخی آرام و مهربان به همین فداکاری خاموش است؛ فرصتی برای مکث، برای نفس‌کشیدن در هوای معنویت، بی‌آنکه مادر بودن به حاشیه رانده شود.

سالیان گذشته‌اند، اما بعضی صداها خاموش نمی‌شوند. بم، شهری که در سکوت سحر شکست، هنوز با ما حرف می‌زند؛ از جان‌هایی که رفتند و از مسئولیتی که نباید در زیر آوار، فراموش شود.

رودکی، پدر شعر فارسی با سادگی، دنیایی از احساس و زندگی را در شعری‌هایش گنجانده است. او نه‌تنها بنیان‌گذار شعر ماست؛ بلکه دل‌ها را از زندگی و امید می‌نوازد. پدر شعر فارسی، با زبان ساده و دلنشینش، به ما یاد می‌دهد که حتی در گذر زمان و زندگی می‌توان شادبود و عشق ورزید زیبایی‌های کوچک را در آغوش کشید.