سرویس اجتماعی

دنیا اگر یک روز به دست کودکان اداره می‌شد، شاید خبرهایش کمتر درباره جنگ و اختلاف بود و بیشتر درباره صلح، بازی، مدرسه و لبخند؛ کودکان برای اداره دنیا برنامه‌های پیچیده‌ای ندارند؛ آنها از صلح، امنیت، بازی، مدرسه و مهربانی می‌گویند؛ خواسته‌هایی ساده که شاید در نگاه نخست کودکانه باشد، اما می‌تواند تصویری روشن از دنیایی باشد که نسل آینده آرزوی زندگی در آن را دارد.

در نخستین «روز ملی پرچم»، قصه یک قاب ماندگار از بیرجند دوباره روایت می‌شود؛ تصویری از پیرمردی که در میان طوفان و گرد و خاک، ستون پرچم ایران را رها نکرد؛ تصویری که از میدان مادر بیرجند آغاز شد، در رسانه‌ها ماندگار شد و حالا به صفحات کتاب‌های درسی رسیده است.

دل شهر دوباره کودک می‌شود، کوچه‌ها پر می‌شود از قدم‌های کوچک و کوله‌هایی که روی شانه‌هایشان سنگینی می‌کند، صدای قدم‌های دانش‌آموزان و ذوقی که در چشم‌هایشان موج می‌زند، خبر از شروع یک فصل تازه می‌دهد.

آلزایمر فقط فراموش کردن یک اسم، جای کلیدها یا قرارهای روزمره نیست؛ بیماری‌ای است که به‌تدریج حافظه، توانایی‌های شناختی و استقلال فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد و در کنار بیمار، زندگی اعضای خانواده را نیز تغییر می‌دهد.

بعضی غیبت‌ها هیچ‌وقت عادی نمی‌شوند. زنگ مدرسه که به صدا درمی‌آید، همه کودکان به خانه برمی‌گردند؛ اما همیشه یک نفر هست که مسیرش ناتمام می‌ماند. ماکان نصیری، برای خانواده‌اش هنوز همان کودکی است که قرار بود از مدرسه برگردد، کیفش را گوشه اتاق بگذارد و از اتفاق‌های روزش بگوید.

دخانیات یک پل مصنوعی است، پلی است برای جداکردن انسان از آزادی‌اش. در ابتدا به تو حس قدرت یا آرامش می‌دهد، اما در نهایت، چیزی بیشتر از آنچه به تو داده بود را از تو پس می‌گیرد. دخانیات، یک وعده شیرین است که با چک‌های برگشتی سلامتی پرداخت می‌شود.

کودکی که باید در حال بازی‌کردن باشد تا تخیلش رشد کند، در حال انجام کارهای سنگین است. کودکی که باید در آغوش پدر و مادرش احساس امنیت کند، در حال چانه‌زدن با مشتریان در خیابان است. این کودکان بزرگسالانی هستند که در کالبد کودکان حبس شده‌اند. آنها مسئولیت را زود یاد می‌گیرند؛ اما عشق و احساسات کودکی که حقشان هست را هرگز تجربه نمی‌کنند.

در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر، هنوز طنین تاریخ شنیده می‌شود؛ اگر گوش به زوایای این شهر بسپاریم، شاید هنوز صدای برخورد سنگین موشک‌ها با سکوت شب را در حافظهٔ دیوارها بشنویم. روایت زمانی که سایهٔ سنگین موشک‌ها بر تارک شهر سنگینی می‌کرد، اما نور امید خاموش نشد.

روز جهانی زندگی در صلح، دعوتی است به بازاندیشی درباره جهانی که انسان در آن بتواند با امنیت، کرامت و امید زندگی کند. صلح، تنها یک مفهوم سیاسی نیست، بلکه بنیانی برای زیستن است. جهان امروز بیش از هر زمان دیگر به فرهنگی نیاز دارد که در آن تفاهم جای تنش و همدلی جای تقابل را بگیرد.

در سال‌های اخیر، تب «تیزهوش بودن» در میان برخی خانواده‌ها به شکل محسوسی افزایش یافته است. بسیاری از والدین از همان سال‌های ابتدایی زندگی کودک به دنبال نشانه‌هایی می‌گردند که ثابت کند فرزندشان «خاص‌تر» از دیگران است، اما باید دید این انتظارات به ضرر کودک است یا تاثیر مثبتی در موفقیت او دارد؟‌