داستان آن بارِ امانت

به گزارش ۷۲۴پرس، محمد تا همین چند ماه پیش، نفس‌هایش را با شمارش سپری می‌کرد. هر دم و بازدم برایش یادآورِ چیزی بود که آرام‌آرام در حال تمام شدن بود. حالا اما، روی تخت بیمارستان نشسته و دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد. انگار می‌خواهد مطمئن شود قلبش هنوز می‌تپد.

آن لحظه را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. ساعت سه نیمه‌شب بود. تلفن زنگ زد. صدای دکتر بود: بیا، عضو پیدا شد. باورم نمی‌شد. چهار سال بود که منتظر بودم. چهار سال که هر روز با امید بیدار می‌شدم و با تردید به خواب می‌رفتم.

چشمانش خیس می‌شود، اما لبخند می‌زند. نه از سرِ خوشی محض، از سر چیزی عمیق‌تر: آمیخته‌ای از شکرگزاری و اندوهی که بر زبان نمی‌آید. اندوهِ اهداکننده‌ای که هرگز او را ندیده، اما حالا تکه‌ای از وجودش در سینه‌اش می‌تپد. او این را بارِ امانت می‌نامد.

وقتی به هوش آمدم، اولین چیزی که حس کردم، سبکی بود. نفس کشیدن دیگر مثل کوه روی سینه‌ام سنگینی نمی‌کرد. حس می‌کردم یک عمر توی یک اتاق کوچک حبس بوده‌ام و حالا درِ آن را برای همیشه باز کرده‌اند. بعدش گریه کردم. نه از ترس، از سبکی باورنکردنی زنده بودن.

او حالا به زندگی با نگاه دیگری نگاه می‌کند. چیزهای کوچک برایش بزرگ شده‌اند: طعم اولین لیوان آبی که بعد از جراحت خورد، صدای باد در برگ‌ها، حتی یک پیاده‌روی ساده در راهروی بیمارستان. می‌دانی چقدر عجیب است که برای ادامه زندگی، باید کسی تمام شود؟ من با این فکر کنار آمده‌ام… نه، کنار نیامده‌ام. با آن زندگی می‌کنم. هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم، اول به اهداکننده فکر می‌کنم. به خانواده‌اش. بعد به عضو تازه‌ام می‌گویم: ما با هم تا آخرین لحظه می‌جنگیم.

او هنوز هم گاهی نیمه‌شب از خواب می‌پرد و بی‌اختیار به سینه‌اش دست می‌کشد، انگار می‌خواهد مطمئن شود آن عضوی که درونش است هنوز هست. هنوز زنده است.

این عضو فقط یک بافت یا یک ارگان نیست. برای من یک پیام است. پیامی از طرف کسی که من هرگز نمی‌شناختمش که زندگی ارزش جنگیدن دارد. که مرگ یک نفر می‌تواند تولد دوباره دیگری باشد. من حالا دو بار متولد شده‌ام. یک‌بار از مادرم، یک‌بار از اهداکننده‌ام.

شاخصی بالاتر از میانگین کشوری

محمود گنجی‌فرد؛ رئیس دانشگاه علوم پزشکی بیرجند به مناسبت این روز در گفت‌وگو با ۷۲۴پرس با بیان اینکه تشخیص مرگ مغزی فرآیندی دقیق، علمی و قانونی است، بیان کرد: «انجام معاینات بالینی، تست‌ها و بررسی‌های پاراکلینیکی تخصصی مانند نوار مغز جزء این فرآیند است»‌‌.

وی با بیان اینکه تأیید مرگ مغزی توسط چهار پزشک متخصص و متعهد از طرف وزارت بهداشت (متخصص مغز و اعصاب، جراحی مغز و اعصاب، داخلی، بیهوشی و پزشک قانونی) است، افزود: «این متخصصان هر کدام به صورت جداگانه و مستقل بیمار را بررسی کرده و پس از انجام معاینات و تست‌های لازم مرگ مغزی را تایید می‌کنند و یک متخصص پزشکی قانونی که در اصل نماینده قوه قضاییه است کل روند را بررسی می‌کند. تشخیص قطعی مرگ مغزی در بیمارستان‌های مجهز دانشگاهی دولتی انجام می‌شود»‌‌.

گنجی‌فرد با بیان اینکه خانواده‌های بخشنده اهدا کننده هیچ مبلغی دریافت نمی‌کنند، اظهار کرد: «تمامی هزینه‌های انتقال، نگهداری، ترخیص و انتقال پیکر بر عهده وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است»‌‌.

وی با بیان اینکه قلب، ریه‌ها، کبد، پانکراس، کلیه‌ها، روده کوچک، رحم؛ اعضا و نسوج قابل اهدا بوده، تصریح کرد: «بافت‌های قرنیه‌ها، پوست، تاندون، دریچه‌های قلب، رباط‌ها و غضروف‌ها نیز از بافت‌های بدن قابل اهدا هستند»‌‌.

رئیس دانشگاه علوم پزشکی بیرجند با اشاره به آمار اهدا عضو دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، تصریح کرد: «در استان خراسان جنوبی پس از شناسایی فرد مرگ مغزی و تایید یک نفر متخصص و رضایت از اولیای دم جهت تایید نهایی و فراهم‌آوری اعضا به بیمارستان‌های منتصریه مشهد و یا رهنمون یزد اعزام می‌شود»‌‌.

گنجی‌فرد ادامه داد: «دانشگاه علوم پزشکی بیرجند در سال ۱۴۰۴ تعداد ۱۶ مورد و از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون ۳ مورد موارد مرگ مغزی که منجر به اهدای عضو داشته است و بیشترین سن اهدا کننده ۵۹ سال و کوچکترین سن اهدا کننده ۵ سال بوده است»‌‌.

وی با بیان اینکه تعداد اعضا اهدا شده سال ۱۴۰۴ و سال ۱۴۰۵ تاکنون قلب ۳ مورد، کبد ۱۳ مورد، کلیه ۲۶ مورد، قرنیه‌ها ۲۸ مورد، پوست ۱۲ مورد است، افزود: «شاخص اهدا عضو در سال ۱۴۰۴ در استان ۲۰ = PMP است که از شاخص کشوری ۱۲.۵ است بالاتر است»‌‌.

گنجی‌فرد با بیان اینکه در سال ۱۴۰۳ شاخص اهدا عضو دانشگاه برابر ۱۳.۷۵ بوده که در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال گذشته رشد داشته است، که این آمار نشان‌ دهنده  موفقیت تیم واحد شناسایی و فراهم‌آوری اهدا عضو در کل استان است، بیان کرد: «افراد از طریق سامانه ehdacenter.ir می‌توانند جهت دریافت کارت اهدای عضو اقدام کنند؛ داشتن کارت اهدای عضو برای اهدا پس از مرگ مغزی جنبه قانونی ندارد و جلب رضایت از اولیای دم ضروری است. فقط کارت اهدای عضو نشان‌دهنده رضایت قلبی فرد در مورد اهدای اعضای بدن خویش است و در تصمیم‌گیری خانواده نقش اساسی داشته باشد»‌‌.