بیابان لوت سالهاست در گفتار مسئولان، پژوهشگران و فعالان گردشگری بهعنوان «گنج ملی»، «ظرفیت بیبدیل» و «پهنه مشترک سهاستان» توصیف میشود. اما واقعیت این است که لوت هنوز در نقطهای ایستاده که فاصلهاش با تبدیلشدن به یک موتور توسعه پایدار، بسیار بیشتر از آن چیزی است که در همایشها گفته میشود.
چهارمین همایش بینالمللی گردشگری بیابان لوت، چه در بیرجند و چه در نهبندان، یک پیام روشن داشت:
شرق ایران آماده جهش است، اما زیرساختها هنوز آماده نیستند.
در سخنان مسئولان، سه محور برجسته بود:
۱. لوت یک ظرفیت جهانی است، اما هنوز به یک «فرصت واقعی» تبدیل نشده
نماینده نهبندان صریح گفت که لوت باید از شعار خارج شود.
وقتی جاده نهبندان–شهداد سالهاست نیمهتمام مانده، وقتی قلعه شاهدژ هنوز راه دسترسی ندارد، و وقتی تنها ۷۰۰ گردشگر خارجی بعد از کرونا وارد لوت شدهاند، نمیتوان از «رونق گردشگری» سخن گفت.
۲. سه استان شرق کشور میتوانند «مثلث الماس گردشگری» باشند
ایده تشکیل کنسرسیوم لوت، اگر عملی شود، میتواند یکی از مهمترین الگوهای همکاری منطقهای در ایران باشد.
اما این همکاری تنها زمانی معنا دارد که:
- مسیرهای دسترسی استاندارد شوند
- بستههای سرمایهگذاری واقعی و قابل اجرا ارائه شود
- گردشگر بتواند از کرمان تا نهبندان و بیرجند، یک مسیر منسجم را تجربه کند
۳. سرمایهگذاری بدون ثبات مدیریتی و اجرای مصوبات ممکن نیست
استاندار خراسان جنوبی صریح گفت:
«مصوبه میگذاریم تا اجرا شود، نه اینکه روی کاغذ بماند.»
این جمله، خلاصه تمام چالشهای توسعه شرق کشور است.
اگر مصوبات اجرا نشوند، اگر مدیران پاسخگو نباشند، و اگر زیرساختها تکمیل نشوند، هیچ سرمایهگذاری—even با بهترین بستههای معرفی—وارد منطقه نخواهد شد.
جمعبندی
لوت میتواند:
- قطب اکوتوریسم ایران باشد
- مقصد گردشگری ماجراجویانه در سطح جهانی شود
- محور همکاری سهاستان شرق کشور باشد
- و حتی به الگویی برای توسعه پایدار تبدیل شود
اما تنها در صورتی که زیرساخت، مدیریت، سرمایهگذاری و همکاری منطقهای همزمان پیش بروند.
لوت امروز در نقطهای ایستاده که اگر تصمیمها عملی شوند، میتواند آینده شرق ایران را تغییر دهد؛ و اگر نه، در همان چرخه همایشها و شعارها باقی خواهد ماند.
هالووین
#آشپزی
#خراسان جنوبی